De carrière van transportbaas Kris De Leeneer hangt aaneen van de toevalligheden. Zonder een steigerend paard, een talent voor atletiek en een post-it op zijn computer bestond zijn logistiek bedrijf langs de E17 niet. ‘Ik heb veel opgeofferd voor de zaak. Maar toen ik mijn jeugdliefde tegenkwam, heb ik mijn hart gevolgd.’

Zijn eerste rit in opdracht van een ander had niets met logistiek te maken: gewoon zo snel mogelijk naar de spoeddienst. Kris De Leeneer (55) was 29 toen hij eind jaren 90 in zijn voortuin aan het werken was in Meldert, bij Aalst. ‘We hadden pas een huis gebouwd. Er passeerde net een ruiter toen de wind een stuk plastic over een stapel stenen wegblies. Het kwam op dat paard terecht, dat begon te steigeren, waardoor die man viel en zijn pols brak. Mijn overbuur heeft zich over het paard ontfermd, ik ben met de ruiter naar het ziekenhuis gereden.’ 

Wist De Leeneer veel dat die rit van nog geen dertig minuten zijn leven in een andere plooi zou leggen. Vandaag runt hij een logistiek bedrijf dat zijn naam draagt, met 140 werknemers en 22 miljoen euro omzet, en klanten als Lotus, La Lorraine en Barry Callebaut.

In april 2025 sloot hij een deal van zo’n 60 miljoen euro met de vastgoedgroep WDP. Die investering moet zijn bedrijf extra ruimte geven om te groeien: er komt een nieuw magazijn bij, en het bestaande wordt verkocht en meteen teruggehuurd. ‘We hebben enorme stappen gezet. En het klinkt raar, maar voor mij moet de echte groei nog beginnen. Ik heb het gevoel dat de funderingen pas gelegd zijn.’

Terug naar De Leeneers Renault Clio in de jaren 90. De ruiter in kwestie bleek Lucien De Groote. ‘Ik kende die naam goed, want hij stond in het groot op de camions die bij ons in de buurt rondreden’, zegt De Leeneer. ‘Lucien had een transportbedrijf midden in het groen, vandaag zou dat totaal zonevreemd zijn. (lacht)’ De twee raakten aan de praat en tegen dat ze in het ziekenhuis waren, overwoog De Leeneer om in bijberoep aan de slag te gaan bij De Groote.

‘Ik werkte bij ArcelorMittal als dispatcher, maar zocht nog een extra jobke. Na de bouw van ons huis konden we elke extra euro gebruiken. Lucien zocht chauffeurs en ik had toevallig mijn rijbewijs C, dankzij een cursus die ik bij het leger had mogen volgen nadat ik een loopwedstrijd had gewonnen – ik heb nog atletiek gedaan op hoog niveau. Dat was behoorlijk random, ik had nooit gedacht dat me dat zo snel van pas zou komen.’

Na twee jaar vroeg De Groote, die geen kinderen had, aan De Leeneer om zijn bedrijf over te nemen. ‘Niemand in mijn familie was zelfstandige. Ik had geen idee wat dat inhield. Maar ik had mijn plan leren trekken als truckchauffeur en dat ging me wel af. Zonder gps werd ik in de vroege uurtjes naar Kobbegem gestuurd om kranten op te halen voor de post in Gent. Die eerste dagen heb ik veel om mijn moeder geroepen. Maar je leert bij en wordt comfortabel in je rol. De dingen regelen, dat deed ik graag. Op den duur kende ik ook alle klanten. Dus toen de vraag kwam, voelde ik het kriebelen.’

Met de steun van zijn toenmalige echtgenote, die programmeur was van opleiding en te hulp schoot met planningtools, besloot hij te springen. Wat volgde, is het klassieke verhaal van de keukentafelondernemer die met weinig middelen en veel drive een bedrijf uitbouwt. De Leeneer: ‘Ik had één truck en één bestelwagen. Overdag reed ik rond, in die eerste jaren vooral met persdrukwerk. Op zaterdag deed ik het onderhoud van de wagens. En ’s avonds en ’s nachts werkte ik aan de boekhouding aan een bureautje in de slaapkamer. Tot mijn vrouw zei dat ze niet kon slapen. Toen hebben we een gyproc wandje geplaatst. (lacht)’

Chocoladevallei

Transport, camions en vracht, sexy klinkt het niet. Toch doet de naam Kris De Leeneer vlot belletjes rinkelen bij wie al eens op de E17 rijdt. Sinds twee jaar heeft het bedrijf in Lokeren een compleet nieuw, volautomatisch distributiecentrum. ‘De snelweg is de beste marketing’, zegt De Leeneer. ‘Iedereen die hier moet passeren, kent ons. En het kwam er eigenlijk ook door een toevalligheid. In 2005 begon het bedrijf echt uit zijn voegen te barsten. We hebben dan een magazijn gebouwd in Lebbeke, toen is het logistieke verhaal begonnen. In 2012 verhuisden we naar Dendermonde en kwamen daar opslagdiensten bij.’ 

Die eerste dagen heb ik veel om mijn moeder geroepen. Maar je leert bij, en wordt comfortabel in je rol. De dingen regelen, dat deed ik graag. – Kris De Leeneer

Maar ook daar werd het te klein, De Leeneer moest extra magazijnen huren in Erembodegem. ‘Er plakte al weken een post-it op mijn computerscherm. ‘Iets rond Lokeren?’, stond erop. Er werd hier veel geïnvesteerd in nieuwe industriezones, dat sprak me aan. Ik bleef dat gesprek uitstellen, maar op een dag belde ik toch. Ik had een geweldige klik met de persoon die opnam, een Lokerse ambtenaar. We hebben drie kwartier aan de telefoon gehangen, hij heeft me overtuigd van dit perceel en ik ben hem eeuwig dankbaar.’

KDL ligt hier goed, in het centrum van ‘Chocolate Valley’, zoals De Leeneer het noemt. Toen een manager van De Persgroep, waarvoor KDL in de beginjaren vooral werkte, naar de chocolatier Neuhaus verkaste, belandde De Leeneer per toeval – jawel – in de chocoladedistributie. ‘We zijn intussen de grootste in België daarvoor. Chocolade is een heel specifiek product, dat op 16 graden Celsius moet worden bewaard en vervoerd. Zo hebben we er door de jaren heen onze specialisatie van gemaakt om het transport en de logistiek voor voedingsbedrijven te verzorgen.’ 

‘Logistiek is een jonge sector. Twintig jaar geleden bestond hij amper’, zegt De Leeneer. ‘Omdat de marges in transport te klein waren om rendabel te blijven, zijn we al vroeg beginnen na te denken over extra diensten. We waren bij de eerste bedrijven met software die klanten toelaat op afstand te volgen welke palletten waar liggen in onze magazijnen: eerst met enkele uren vertraging, nu in real time. Die race naar relevantie blijft, want de sector consolideert razendsnel. Binnen tien jaar is de huidige versnippering in het transport voorbij. Wie niet zwaar inzet op automatisering en elektrificatie, moet afhaken.’

Turbo op groeiverhaal

Op een zucht van de 25ste verjaardag draait het bedrijf als een gezonde kmo. En intussen werd De Leeneer het archetype van de ondernemer die leeft voor zijn zaak. Elke ochtend om halfzes is hij aanwezig. Zijn eerste werk: alle chauffeurs groeten, hij vindt het belangrijk om aanspreekbaar te blijven. ‘Ik trek zelden een kostuum aan – vandaag wel, op aanraden van mijn vrouw, voor de foto’s.’

Om 19 uur is hij weer thuis, in de auto luistert hij podcasts over de troonopvolging in familiebedrijven. Hij werkt nog steeds elke zaterdag. ‘Dat vind ik een zalige dag. Ik ben hier alleen en kan in alle rust dingen inhalen. ’s Middags kan ik dan wat vakbladen lezen of een webinar bekijken.’

Ik wil vooral dat het bedrijf floreert. Als dat met een andere baas is, heb ik daar geen enkel probleem mee. – Kris De Leeneer

Op zijn 55ste lijkt het hem nog altijd allemaal weinig energie te kosten. Maar zoveel toewijding houdt ook risico’s in: als hij wegvalt, dreigt het bedrijf dan in elkaar te stuiken? ‘Er is één constante, al 25 jaar: keihard werken. Maar je moet verdorie ook chance hebben’, beaamt hij. ‘Ik heb een goede gezondheid, ben gespaard gebleven van grote drama’s. Maar als je erover nadenkt, is het hallucinant. Hoeveel momenten zijn er geweest waarop het fout had kunnen lopen? Om een bedrijf als dit op te bouwen moet er ook een factor geluk zijn.’

Intussen heeft hij het operationele wat losgelaten. ‘Ik heb een goed team rond mij verzameld met mensen die ik blind vertrouw. Onze financieel directeur was mijn kredietverstrekker bij KBC, de vlootmanager kende ik als leverancier bij de vrachtwagenbouwer Scania. Dankzij hen kan ik me bezighouden met de verdere uitbouw van het bedrijf. We zijn met 140, maar een verkoopafdeling hebben we niet: dat doe ik het liefst zelf. Met de extra ruimte dankzij WDP kunnen we een versnelling hoger schakelen, een turbo zetten op ons groeiverhaal.’

Aan de rol van CEO houdt hij niet krampachtig vast. ‘Ik wil vooral dat het bedrijf floreert. Als dat met een andere baas is, heb ik daar geen enkel probleem mee.’ Ook over opvolging is nog niets beslist. ‘Mijn oudste dochter is actief bij de N-VA in Antwerpen, zij is een politiek beest. De jongste volgt een traineeship bij Brussels Airport en toont interesse om in het bedrijf te komen. Maar ik wil haar niet zomaar tot CEO bombarderen. Er ligt nog niets vast. Haast is er niet. Ik ben nog nooit tegen mijn zin naar hier gekomen.’

Vechtscheiding

Heeft hij dan nooit gedacht: nu ben ik het beu, ik wil niet meer? Een paar keer was het close. ‘Tien jaar geleden liep ik onverwacht mijn jeugdliefde weer tegen het lijf. Ik heb veel opgeofferd voor het bedrijf, maar toen dacht ik: nú ga ik mijn hart volgen. Ik ben thuis vertrokken, met een vechtscheiding tot gevolg. Mijn ex-vrouw zat voor 50 procent in de zaak, heeft daar alles voor opzijgezet, heeft me altijd gesteund, zichzelf weggecijferd. Zij wilde principieel niet dat ik dat bedrijf alleen voortzette. Er stond een overnemer klaar.’

Er waren dagen dat ik de wanhoop nabij was, maar ik mocht me niet laten kennen. Als ik mijn hoofd liet hangen, straalde dat af op het hele bedrijf. – Kris De Leeneer

‘Dat was heel eenzaam. Maar als ik mijn hoofd liet hangen, straalde dat af op het hele bedrijf. Er waren dagen dat ik de wanhoop nabij was, maar ik mocht me niet laten kennen. Zoiets gaat rond, dat kan je niet stilhouden. Klanten en leveranciers beginnen zich vragen te stellen: kunnen wij nog op jullie rekenen? Bestaat dat bedrijf nog volgend jaar? Uiteindelijk heb ik mijn ex uitgekocht, wat me veel geld heeft gekost. Toen dat rond was, gingen we direct weer op volle snelheid aan de slag en begon ik na te denken over het volautomatische magazijn hier in Lokeren.’

Ook die verhuis ging gepaard met korte nachten. ‘In 2019 hebben we beslist in zee te gaan met de rekkenbouwer Stow, die toen bezig was met de ontwikkeling van robotica voor automatische magazijnen. We waren de eerste in België om de technologie van Movu, zoals het dochterbedrijf werd genoemd, te kopen in 2021. Van een traditioneel magazijn naar een volautomatisch, niemand die je het heeft voorgedaan, dus niemand die je kan zeggen hoe het moet. Ik zie me nog zitten aan tafel met Jos De Vuyst, de CEO van Stow. Die zei: ‘Vriend, hold your horses, want ik weet niet of we dit aankunnen.’’

Alleskunner

De robots gooiden de manier van werken totaal om. ‘In het oude magazijn sprong een medewerker gewoon op zijn vorkheftruck en verwerkte een vracht in drie kwartier. In het nieuwe systeem moet iemand op een knop drukken, waarna een volledig geautomatiseerd proces in gang schiet, zonder dat vooraf duidelijk was hoeveel mensen je daarvoor nodig hebt of met welke competenties. Door de groei in capaciteit hebben we iedereen aan boord kunnen houden, maar voor een aantal mensen veranderde de jobinhoud wel sterk.’

Dat leidde in het begin tot veel stilstand. ‘Dan zijn je wittebroodsweken bij de klanten snel voorbij, hoor. In het begin zegt iedereen: ‘Wauw, chapeau dat jij dat durft.’ Maar dat gaat snel over. Tot na de zomer van vorig jaar is het moeilijk geweest: veel wachturen, veel klachten, echt crisismanagement. Dat vertelt niemand je als je een bedrijf opstart, dat je echt alles moet kunnen. Transparant communiceren, de problemen benoemen, snel denken, ook naar je team toe. Jij moet de leider zijn, oplossingen zoeken. Het moet niet allemaal van jezelf komen, maar je moet wel het voortouw nemen.’ 

Bron: De Tijd 12/07/2025 via: https://www.tijd.be/ondernemen/logistiek/transportbaas-kris-de-leeneer-er-is-een-constante-keihard-werken-maar-je-moet-verdorie-ook-geluk-hebben/10615293.html

Foto: ©Karoly Effenberger